„Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie” to fabularny debiut trzydziestodwuletniego rumuńskiego reżysera Radu Jude, autora ponad 100 filmów reklamowych. Tym razem młody twórca sięga pod podszewkę telewizyjnej reklamy, obnażając przed widzem jej mało skomplikowane i prymitywne mechanizmy, które można streścić jednym krótkim acz treściwym słowem: kasa. Stają się one punktem wyjścia do ukazania podrzędnego miejsca nie tylko jednostki, ale w ogóle człowieka w konsumpcyjnym kapitalizmie.
Film zaczyna się jak opowieść o strasznych mieszczanach, którzy wraz z dorastającą córką podróżują z prowincji do Bukaresztu – jest tu i krzykliwa, dominująca mamusia i interesowny, zapobiegliwy tatuś, choć nieco stłamszony przez małżonkę, przy pozorach obowiązkowego szacunku dla patriarchatu. Jest też niezgrabna, przyciężka i na pierwszy rzut oka nierozgarnięta córeczka Delia, która potem jednak okaże się osobą całkiem rozsądnie myślącą i właściwie oceniającą sytuację. Dziewczyna wzięła udział w konkursie promocyjnym i wysłała trzy etykietki napojów gazowanych – udało jej się wygrać samochód, który trzeba odebrać w stolicy. Przedtem jednak jeszcze „najszczęśliwsza dziewczyna na świecie” będzie musiała pokazać swój olśniewający uśmiech w krótkim filmiku reklamowym. Cóż, kiedy wcale nie jest jej do śmiechu – po odebraniu nagrody rodzice mają zamiar sprzedać samochód, a uzyskane ze sprzedaży pieniądze przeznaczyć na pensjonat…
Film Radu Jude to satyryczny obraz świata reklamy i konsumpcji, lśniącego fałszywym blaskiem. W tej zmyślonej rzeczywistości człowiek staje się tylko przeznaczonym do wykorzystania przedmiotem podporządkowanym rzeczom – jak zmuszana do wypijania kolejnych hektolitrów soku w kolejnych dublach, pomiatana przez ekipę filmową Delia. „Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie” dławi się płynem, który przyniósł jej iluzoryczną wygraną, realizatorzy myślą tylko o zakończeniu zdjęć, a czający się poza planem rodzice knują swe intrygi, by przekonać dziewczynę do podpisania zgody na sprzedaż nowiutkiego auta.
Ogląda się dobrze, myśl przewodnia czytelna, film z powodzeniem przyjmowany jest na różnych międzynarodowych festiwalach, a jednak po seansie pozostaje pewne wrażenie zmarnowanego potencjału – wątek nieco Formanowskich z ducha rodziców Delii aż prosił się o rozwinięcie, można było dodać więcej barw do portretu owych strasznych mieszczan, można było też nieco wyostrzyć satyrę, która momentami rozmywa się w niekończących Deliowych dublach. Ogólnie jednak – dobry film, warto obejrzeć.
Oceń ten film na Filmaster.pl!