Sezon nagród jest już na ostatniej prostej. Wszystkie nagrody, które miałby być rozdane powędrowały już do uszczęśliwionych laureatów oprócz tej jednej najważniejszej. 7 marca Akademia Filmowa po raz 82. rozda Oscary. W tym roku głównymi graczami są „The Hurt Locker. W pułapce wojny”, „Avatar” i „Bękarty Wojny”. Postaram się przeanalizować kilka ważniejszych kategorii i spróbować dojść do wniosku, kto rzeczywiście otrzyma złotego rycerzyka.

Styczeń, jak co roku, okazał się miesiącem wielu przetasowań oraz rozjaśnienia sytuacji poszczególnych filmów i aktorów w wyścigu po złotego rycerzyka. Stało się to między innymi za sprawą przyznania Złotych Globów i Critics Choice, a także nagród gildii reżyserskiej, producenckiej i aktorskiej. Dodatkowo ogłoszono nominacje do „brytyjskich Oscarów”, czyli BAFTA, jednak w ogólnym rozrachunku nagrody przyznawane przez Wyspiarzy okazują się być kiepskim prognostykiem.

Do niedawna wszelkie prognozy dotyczące przyszłorocznych zwycięzców Oscarów oparte były o nieco mgliste domysły kinomanów. Mieli oni co prawda kilka punktów odniesienia takich jak np. festiwal w Cannes, ale nie zmienia to faktu, że nawigowali „na oślep”. Dopiero kilka ostatnich dni dostarczyło rzetelnych „dowodów” na to, kto się liczy, a kto musi jeszcze nad promocją swoich filmów popracować. Grudzień zawsze jest „czasem krytyków” [...]

„Kandydat” to idealny przykład na to, że nawet z wyeksploatowanych filmowych schematów utalentowany twórca może wycisnąć jeszcze sporo i stworzyć całkiem porządne kino, sprytnie udające twór świeży i oryginalny. Trzeba było nieprzeciętnych reżyserskich umiejętności, aby z oklepanych, czasem już zatrącających o śmieszność motywów wyczarować przynajmniej dobry thriller. Zadania tego podjął się sam Jonathan Demme i [...]

Siostra od świętego Alojzego, grana przez Meryl Streep, jest kostyczna, surowa i nieprzyjemna. Jej zimny wzrok sprawia, że zastraszonym uczniom po plecach przebiega dreszcz. Przypomina biurokratyczną księgową Pana Boga – w jej rozumieniu świata, człowieka i nakazów wiary nie mieści się coś takiego jak czynnik ludzki. Liczą się tylko zasady i reguły. Nie dość, że niestrudzenie stoi na straży starannego ich przestrzegania [...]

Każdy z nas zna zapewne jakieś filmy, które pomimo licznych i niezaprzeczalnych wad mają w sobie coś, co sprawia, że wzbudzają pewien sentyment. W gruncie rzeczy ocenianie filmów polegające na rozkładaniu ich na czynniki pierwsze i skrupulatnym podliczaniu wad i zalet się nie sprawdza, gdyż bywa, że nawet obraz niedbale nakręcony i źle zagrany potrafi dotknąć jakiegoś czułego miejsca i zadomowić się w pamięci odbiorcy na dłużej [...]

To, czy w ogóle jest sens pisać recenzję „Mamma Mia!”, zależy wyłącznie od przyjętego na samym początku założenia. Pytanie o jakość artystyczną tego filmu należałoby zastąpić pytaniem o intencje twórców. Jednak tego typu dociekliwość nieprzypadkowo uprawnia nauczyciela języka polskiego do natychmiastowej interwencji w dzienniku; ostatecznym odniesieniem zawsze powinien pozostać wyłącznie tekst, ewentualnie uzupełniony o konteksty [...]