Science-fiction lubię właśnie za to, że bywa prowokacyjne. „Moon” poboksował się trochę ze schematami, wprowadzając do scenariusza komputer, który sprawia wrażenie przyjaznej ludzkiej duszy zamkniętej w puszce (zamiast zimnego drania o morderczych skłonnościach, jak to zwykle bywa). Niech będzie, że to fajny pomysł. Ale to dla mnie trochę za mało.

No, po prostu z jakiegoś powodu Ci „Moon” nie podszedł, co, obejrzawszy film, w sumie jestem w stanie zrozumieć. Nie chcę się zasłaniać „większością”, bo ona potrafi się srodze mylić, ale tym razem czuję się komfortowo z myślą, że Twój głos jest jak dotąd jedynym znanym mi głosem „na nie” :) Choć z drugiej strony nie należy przesadzać z zachwytami, bo „Moon” to bardziej dobre rzemiosło niż brawurowa wizja, a reżyser przecież — oby! — dopiero się rozkręca.

A „Moon” mnie zaskoczył, to fakt, ale niestety negatywnie. Spodziewałem się większego nacisku na kontemplację, niczym w Solaris właśnie czy w Odysei K. a dostałem… takie trochę niewiadomoco. Oczywiście mało które dzieło wytrzyma porównanie z klasykami sci-fi w wersji książkowej i kinowej, ale nie wymagam aż tyle. Po prostu formuła „Moona” dla mnie nie wypaliła i składam to głównie na karb nieudolnej reżyserii, a także scenarzysty, który chyba nie bardzo wiedział jak sensownie rozwinąć ten ciekawy pomysł no i wyszło przewidywalnie i głupio.

Nie wiem do czego porównywać Moona jeśli nie do klasyków oraz do najnowszych produkcji sci-fi :)

W recenzji celowo nie wspomniałem o „Dystrykcie 9″, nie tylko dlatego, że jeszcze go nie widziałem, ale mam już dość wymieniania tych dwóch pozycji jednym tchem, choć zdaję sobie sprawę z tego, że oba stanowią odmianę w zalewie popcornowego science fiction. Natomiast „Moon”, choć nie oszałamia, to broni się sam konsekwencją wykonania. Nie bez kozery wspomniałem w tekście o niegdysiejszym boomie na garażowego rocka. Było wielu, którzy tam też narzekali (i narzekają) na wtórność. Ale dzisiaj tam właśnie tkwi dziwna świeżość. Michuk, co sądzisz o The White Stripes? ;)