Aimee i Jaguar (Aimee and Jaguar) – Miłość wśród ruin

Droga Felice,

Berlin umiera. Niegdyś majestatyczna stolica Europy, piękne, cudowne miasto, które dziś jest li tylko nędzną parodią tego, czym było za czasów swej świetności. Wszędzie wkoło brud, nędza, ruiny, głód, płacz i śmierć. Siedzę właśnie w swoim mieszkaniu, w kamienicy, którą, mam nadzieję, wciąż pamiętasz i przy zapalonej świecy tworzę to wyznanie, choć wcale nie jestem pewna, czy je kiedykolwiek przeczytasz.

Nie potrafię pisać listów tak pięknie jak Ty. Pamiętam, jakie niegdyś robiły na mnie wrażenie. Myślałam, że to jakiś arystokrata bądź wysokiej rangi oficer Wehrmachtu, których tak często spotykałam w operze albo na wystawnych przyjęciach, sięgał gdzieś w zakamarki swej duszy i dotykał jej poetyckiej strony. W życiu bym nie pomyślała, że tak namiętnie do kobiety może pisać kobieta. A do tego Żydówka. Ależ byłaś pociągająca igrając z ogniem. Ten Twój taniec na krawędzi sprawiał Ci przyjemność. Szkoda, że nie zdradzisz mi, czy związek ze mną miał na celu jedynie pobudzenie dodatkowych emocji, czy też naprawdę mnie kochałaś. Wierzę w to drugie.

Nie mam bladego pojęcia dlaczego to robię. Chociaż wiem, że już nigdy Cię nie ujrzę, wciąż tkwi we mnie irracjonalna nadzieja, wciąż wmawiam sobie, że może jednak jakiś zwariowany splot okoliczności sprawi, że jeszcze kiedyś usłyszę Twój głos. Od tamtej pamiętnej, ciepłej nocy, kiedy przyszli i Cię zabrali, nie mogę znaleźć dla siebie miejsca. Jak pijana chodzę po mieszkaniu, obijam się o meble, mijam ludzi, którzy coś do mnie mówią, bezwiednie wchodzę w jakieś dziwne uliczki, poznaję miejsca w których wcześniej nigdy nie byłam. A może byłam? Nie pamiętam niczego dziesięć minut po powrocie do domu. Dzieci patrzą na mnie jak na obłąkaną. Staram się jak mogę aby zaspokoić ich najbardziej podstawowe potrzeby. Sama mało jem, nierzadko mdli mnie z głodu, ale to one są dziś najważniejsze. Mimo tego nie umiem, po prostu nie potrafię poświęcić im się bez reszty. Oddać całą siebie. Czasem żałuję, że nie ma już Gunthera. Chociaż nigdy go nie kochałam, mimo wszystkich jego wad uważam, że ojcem był bardzo troskliwym i oddanym. Także jego zabrała mi Wojna.

Dziś nie ma prawie nikogo, kto mógłby mi pomóc. Rodzina i przyjaciele w większości pouciekali lub nie żyją. Czasami na ulicy zaczepiają mnie jacyś żołnierze albo oficerowie, którzy z obleśnymi uśmieszkami oferują pomoc w zamian za wiadome usługi. Momentalnie jednak rezygnują widząc mój wzrok, który zniechęciłby chyba nawet diabła.

Te momenty, które razem spędziliśmy, te kilka chwil na zawsze zapisze się w mojej pamięci. Pamiętasz naszą wizytę nad rzeką? Kiedy kąpałyśmy się, robiłyśmy sobie zdjęcia i zapominałyśmy o całym tym nędznym świecie, o piekle otaczającym nas, nasze miasto… Byłyśmy wtedy my i tylko my. Same, jakby na całej planecie wszyscy ludzie nagle się rozpłynęli i zamienili we mgłę. Szkoda, że tak się nie stało… Albo gdy grałyśmy w karty z Twoimi przyjaciółkami, skąpane w obłokach papierosowego dymu, wymieniając spojrzenia i gesty mówiące więcej niż tysiąc słów. Ileż bym dała aby tamte ulotne chwile wróciły. Te noce…. upojne i namiętne, gdy Twój wzrok niemal wwiercał się w moje ciało, gdy Twój oddech w moim uchu zagłuszał ryk silników bombowców masakrujących Berlin, gdy zapominałyśmy o tym, że w każdej chwili możemy zostać pogrzebane w ruinach, kiedy byłam Twoją Aimee, a Ty moim Jaguarem.

Dlaczego przyszło nam żyć w tych przeklętych czasach, gdzie wszystko, nawet miłość podporządkowane jest wojnie? Czy kiedykolwiek wierzyłaś, że nam się uda? Przecież potrafiłaś się maskować, nikt przez tyle czasu nie odkrył, że jesteś Żydówką. Ja naprawdę przez ułamek sekundy miałam nadzieję, że pokonamy cały ten chaos. „Miłość wszystko zwycięży”- cóż za bzdura. Nasza została zmiażdżona jak kruche kości dziecka pod gąsienicami ciężkiego czołgu.

Nigdy tego nie przeczytasz, pisze te słowa chyba tylko dlatego, żeby uspokoić sumienie. Armie wroga są coraz bliżej, wciąż dochodzi mnie dźwięk eksplozji, huk walących się budynków, strzały, krzyki. Może to i lepiej, że tego nie słyszysz, może jest Ci już dobrze gdzieś na tamtym świecie, gdzie, mam nadzieję pewnego dnia się spotkamy. Wierzę, że to, co przeżyłyśmy, to tylko stan przejściowy, że los podarował nam namiastkę tego, co czeka nas za jakiś czas po tamtej stronie. Tak naprawdę piekło jest tu, później może być tylko lepiej. Żegnaj, mój Jaguarze.

Twoja na zawsze,
Aimee