Sceny seksu we „Wstydzie”, całkowicie wyprane z erotyzmu, momentami budzą grozę. Kojarząc się z tańcem na wulkanie, tworzą wprost niesamowity klimat egzystencjalnej pustki, wewnętrznego, dogłębnego głodu człowieczeństwa, którego brak w wypranym z uczuć mieście pełnym luster, szklanych tafli, odbijających martwe, puste spojrzenia ludzi nieżyjących naprawdę.
W świecie chłodu uczuć, w wypranych z intymności przestrzeniach bieli, szarości i aluminium (jak kuchnia Anny), w pokojach pustych, bez osobowości (jak pokój Loli) seks staje się ucieczką, jedyną chwilą, gdy można coś poczuć, oszukać pustkę, samotność – ale w wypranych z miłości i bliskości wymyślnych aktach perwersji i dominacji człowiek nie staje się dla człowieka człowiekiem. Jest tylko zwierzęciem – i jest narzędziem, przedmiotem.
Kilka lat temu podczas festiwalu filmowego Nowe Horyzonty obejrzałem film „Dr Plonk”. Była to pochodząca z 2007 roku, czarno-biała, niema komedia slapstickowa, nakręcona na przeterminowanej taśmie. Wydawało mi się wtedy, że tego typu wydarzenia filmowe są jedynymi okazjami do obejrzenia takich nietypowych projektów. Myliłem się, i to bardzo.
Zły z natury Kevin od najmłodszych lat prowadzi z matką osobliwą, psychologiczną grę-walkę. Stosuje zmyłki i uniki, manipuluje, by uśpić czujność i tym mocniej uderzyć (...). Dlaczego wybiera sobie matkę, nie ojca? Po prostu to w niej widzi godnego siebie, skomplikowanego przeciwnika – ojciec jest zbyt dobry, zbyt prosty w swej bezwarunkowej, nieskomplikowanej ojcowskiej miłości, zbyt łatwowierny.
Amerykańscy producenci lecą po linii najmniejszego oporu. Nie dość, że rimejkują na potęgę wszystko jak leci, to jeszcze są na tyle leniwi, że jak już zwrócą uwagę na tytuł z konkretnego kraju, to po chwili zaczynają węszyć po okolicy w poszukiwaniu kolejnych filmów do przemielenia w Hollywood.
We „W ciemności” nie ma zatem postaci kryształowych – dobrzy i źli są po obu stronach (...). Nie ma patosu i czarno-białych uproszczeń, nie ma pięknych przemówień i deklaracji. Tym wyraźniej odczuwa się sugerowany w obrazie ledwo uchwytny, lecz wyraźny, żywo kontrastujący z naturalizmem, lękiem i ludzko-zwierzęcą naturą dotyk metafizyki, wygrany w mistrzowsko poprowadzonych przez operatorkę, Jolantę Dylewską, kontrastach światła i ciemności (a może raczej Światła i Ciemności).
Uwaga! Ostatni akapit zawiera spoilery! Rozpoczynający film obraz nieruchomo leżącego Brandona Sullivana, na którego ciele malowniczo drapuje się satynowa pościel, przypomina nieco słynne dzieło Andrei Mantegni „Martwy Chrystus”. Być może w ten właśnie sposób reżyser chce zwrócić uwagę na to, co w jego filmowej wizji człowieka najważniejsze – wewnętrzną pustkę, śmierć duszy. „Wstyd” to bowiem [...]
Weteran wojny secesyjnej przypadkiem wchodzi w posiadanie pozaziemskiego urządzenia, które przenosi go na Marsa. Czerwona planeta, wbrew propagandzie szerzonej przez współczesnych naukowców, okazuje się być zamieszkała przez różne obce rasy walczące pomiędzy sobą o dominację na globie. Bohater, który odkrywa, że tamtejsze przyciąganie daje mu nadludzką siłę i skoczność, zostaje rzucony w środek konfliktu.[...]
Po jednorocznej absencji Złote Rysie wracają! Dla tych, którzy już zdążyli zapomnieć, co to za dziwo, albo nie śledzą nas na tyle długo, żeby kojarzyć nazwę, przypominamy, że chodzi o nagrody filmowe Ofilmie. Tym razem za rok 2011. Zdecydowaliśmy się jednak na eksperyment i zmieniliśmy formułę. Koniec z bezlitosną statystyką, której ofiarą padały mniej znane filmy, którym [...]
Ofilmie obchodzi dzisiaj 8 urodziny. Przez te kilka lat sporo się zmieniło – kształt i formuła Ofilmie, wygląd naszej strony, skład osobowy. Współpracowało z nami, pomagając rozwijać stronę i klub, wielu pasjonatów kina. Część z nich pisze dzisiaj o kinie zawodowo, inni wystartowali z własnymi projektami w sieci, a wielu zajęło się zupełnie innymi rzeczami. [...]
Po naturalistycznej eksploracji tematu śmierci w „33 scenach z życia” tym razem Małgorzata Szumowska zajmuje się seksem. Przynajmniej pozornie i na pierwszy rzut oka – jeżeli bowiem przyjrzeć się „Sponsoringowi” głębiej, łatwo dostrzec, że interesuje ją nie tyle sam seks, ile cały szereg poszczególnych kwestii, do ukazania których stanowi on doskonały pretekst. „Sponsoring”, nie tylko [...]
Kilka lat temu podczas festiwalu filmowego Nowe Horyzonty obejrzałem film „Dr Plonk”. Była to pochodząca z 2007 roku, czarno-biała, niema komedia slapstickowa, nakręcona na przeterminowanej taśmie. Wydawało mi się wtedy, że tego typu wydarzenia filmowe są jedynymi okazjami do obejrzenia takich nietypowych projektów. Myliłem się, i to bardzo. „Artysta” udowadnia, że nieme kino nie tylko [...]
