Wydaje mi się, że wszystko zaczęło się we wczesnych latach 90tych, kiedy to rynek kaset VHS przeżywał swój złoty okres. Byłem kilkuletnim chłopcem kiedy miałem szansę zapoznać się z wieloma ówczesnymi hitami. Kino akcji, komedie, horrory. Oglądałem wszystko i w dużych ilościach. Nie byłem wtedy szczególnie wybredny. Takie tytuły jak: „Rambo”, „Tango i Cash”, „Zabójcza broń”, „Gliniarz z Beverly Hills”, „Szklana pułapka”, „Dirty Dancing”, „Ghost”, „Akademia policyjna”, „Lody na patyku” są wszystkim dobrze znane. Mógłbym wymieniać jeszcze długo ale przypuszczam, że większość z Was doświadczyła tego i jest świadoma klimatu tamtych lat, kiedy to siadało się wspólnie z rodziną, ze znajomymi czy sąsiadami przed telewizorem i oglądało najnowsze hity video. To był czas kiedy szczególnie umiłowałem sobie kino science-fiction. Oglądałem namiętnie „Obcych”, „Predatora”, „Mad Maxy”, „Robocopa” czy „Crittersy”, ale też nie gardziłem filmami klasy B, do których pewien sentyment nadal pozostał. Kilka lat później dzięki tematycznemu kącikowi w pewnym poczytnym niegdyś miesięczniku komputerowym, zainteresowałem się mangą i anime. Japońską animację obdarzyłem wtedy szczerą ale naiwną miłością, aby po latach i dziesiątkach obejrzanych pozycji móc spojrzeć krytycznym okiem i stwierdzić, że nie jest ona niczym szczególnym. Doszedłem do wniosku, że liczą się konkretne tytuły, nie zaś przynależność gatunkowa czy też kulturowa. Kształtował się więc powoli mój pogląd na kwestie filmowe, i z wiekiem zacząłem dostrzegać różnice między aktorstwem czy scenariuszem złym a dobrym. Uleciała gdzieś z czasem ta młodzieńcza i naiwna fascynacja kinem, a pojawił się surowy obiektywizm. Skutkiem była oczywiście zmiana wartości jakie cenię w filmie ale nie wpłynęło to mocno negatywnie na mój stosunek do kina mniej ambitnego. Nadal lubię obejrzeć od czasu do czasu coś typowo rozrywkowego, a nawet pozycje, które można by uznać za wyjątkowo niemądre ;) Ale to wyłącznie w odpowiednio małych dawkach. W filmach cenię niepokój, stan niepewności, kiedy widz przeżywa rozterki bohatera i może wczuć się w jego sytuację. Bardzo ważne jest dla mnie aby postacie wykreowane na potrzeby filmu wydawały się realne i autentyczne. Abym mógł czuć ich ból, bezsilność, rozpacz, ale też radość. Pomocny z całą pewnością jest też przemyślany scenariusz oraz odpowiednia muzyka. Mógłbym nazwać siebie fanem kina gangsterskiego, westernów, filmów animowanych (bardzo ogólnie), motywów wampirycznych, zombie i wielu innych ale wszystko zależne jest od efektu jaki twórcom danego obrazu udało się ostatecznie uzyskać.