Zdobyć Woodstock (Taking Woodstock)

Historia legendarnego koncertu w Woodstock jest z pewnością doskonałym materiałem na film. O tym wydarzeniu muzycznym napisano i powiedziano już bardzo wiele – czegokolwiek by nie sądzić, zdecydowanie skierowało ono kulturę popularną na inny tor.

Tym razem po temat pamiętnego muzycznego festiwalu sięgnął Ang Lee, czyli reżyserska ekstraklasa, zdobywca Oskara za „Tajemnice Brokeback Mountain”. Co ważne, zrobił to w bardzo ciekawej formie – zaadaptował autobiograficzną powieść Elliota Tibera, człowieka który sprawił, że festiwal został zorganizowany w okolicy podupadającego motelu jego rodziców. Dzięki temu zostają oni uratowani przed bankructwem, a „El Monaco”, bo tak się nazywa motel, staje się bazą i centrum dowodzenia koncertu.

Organizacji tego przedsięwzięcia  sprzeciwiają się pobliscy mieszkańcy, jednakże pewne względy oraz niespotykana energia uczestników powodują, iż nic nie jest w stanie zatrzymać fali miłości i pokoju, przewodnich haseł hipisowskiej ideologii.Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to fakt, iż sam koncert znajduje się na drugim planie. Reżyser nie poświęca mu dużo czasu. Skupia się natomiast na czymś innym – podkreśla wpływ wydarzenia na głównych bohaterów filmu. Przede wszystkim na rodziców Elliota, dla których stało się ono powodem  niezwykłej wewnętrznej przemiany. Ich metamorfoza jest momentami bardzo zabawna. Niewymuszony humor filmu wprowadza widza w dobry nastrój i towarzyszy mu prawie do końca. Całej historii uroku dodaje świetna muzyka, perfekcyjnie dobrane stroje, rekwizyty i dialogi. To wszystko jest żywcem wyjęte z tamtych lat.

Ang Lee to perfekcjonista, który doskonale zdawał sobie sprawę, że to, co ma dziać się na drugim planie, będzie bardzo istotne, dużo czasu poświęcił zatem statystom. Przypomnijmy, że na Woodstock było ponad pół miliona ludzi – pokazanie takiej rzeszy osób wydawało się więc nie lada wyczynem. Podziwiam reżysera za to, że nie poszedł na łatwiznę i nie skorzystał z efektów specjalnych, wykopiowań (co w dzisiejszym czasach już może dziwić). Zrezygnował również z gwiazdorskiej obsady. Postawił zwyczajowo na nieopatrzone twarze, przez co film stał się bardziej wyrazisty i naturalny.

„Zdobyć Woodstock” to film o legendarnym trzydniowym happeningu muzycznym i jego wpływie na głównych bohaterów. Mocno odurzający, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Nie sposób nie „odczuć” woni marihuany  i atmosfery pełnej wolności a wychodząc z kina człowiek ma wrażenie, że jest o parę lat młodszy.