Kto się interesuje corocznym wyścigiem o złotego rycerza, ten zapewne pamięta, że w roku 2003 dominowało w nim „Chicago” z 12 nominacjami, które zakończyły się zgarnięciem sześciu statuetek, w tym za najlepszy film. O tym, czy słusznie, można by dyskutować. W moim prywatnym rankingu plasuje się w ścisłej czołówce ulubionych musicali i regularnie doń wracam.
Styczeń, jak co roku, okazał się miesiącem wielu przetasowań oraz rozjaśnienia sytuacji poszczególnych filmów i aktorów w wyścigu po złotego rycerzyka. Stało się to między innymi za sprawą przyznania Złotych Globów i Critics Choice, a także nagród gildii reżyserskiej, producenckiej i aktorskiej. Dodatkowo ogłoszono nominacje do "brytyjskich Oscarów", czyli BAFTA, jednak w ogólnym rozrachunku nagrody przyznawane przez Wyspiarzy okazują się być kiepskim prognostykiem.
Nie będę udawał, że wiem, o czym są „The Limits of Control”, jeśli w ogóle są o czymś. Powiedzmy sobie to szczerze na samym początku, żeby nie było nieporozumień. Jim Jarmusch po długiej przerwie idzie na całość w nieopowiadaniu, niedzianiu się, niemówieniu. I trudno jednoznacznie stwierdzić, na ile bombarduje widza megatoną pretensjonalności, a na ile robi go w konia. Ja uznałem, że nie warto dociekać.
Czy wiecie, że niewiele brakowało, by w zeszłym roku świat obchodził czterdziestą rocznicę słynnego festiwalu w Wallkill, nie w Woodstock? Tam bowiem, o kilkadziesiąt mil od Bethel w stanie Nowy Jork, miały pierwotnie odbyć się trzy dni muzyki, pokoju i miłości, legendarne dziś wydarzenie, które stało się jednocześnie ukoronowaniem i symbolem hipisowskiej kontrkultury, żywym znakiem magicznej Ery Wodnika.
Na nowy film Guya Ritchiego nie czekałem z niecierpliwością. Przefajnowany zwiastun zapowiadał bardzo małą zawartość Sherlocka w Sherlocku. Zamiast świeżego spojrzenia na słynnego bohatera można się było raczej spodziewać wariacji na temat „Piratów z Karaibów” w wiktoriańskim sztafażu. A jeśli tak, to czy nie lepiej całkowicie zrezygnować z nawiązania do literackiego pierwowzoru?
Z tego, że niebanalnych filmów podejmujących się ukazania postaci Boga jest tak niewiele, zdałem sobie sprawę dopiero tworząc niniejszy tekst. Niestety, o ile tandetnych, seryjnie produkowanych ekranizacji kolejnych fragmentów Biblii nie brakuje, o tyle niezmiernie trudno jest odnaleźć w odmętach pamięci jakiś ciekawszy wizerunek Stwórcy uwieczniony na celuloidowej taśmie.
To nie jest miłosna historia. To historia o miłości. To jedne z pierwszych słów, jakie padają z ekranu. Pozornie niewielka różnica, a jednak jakże ogromna, gdy się zastanowić, co może się kryć za obydwoma pojęciami. Inna sprawa, na ile wierzymy w taką deklarację we współczesnym kinie. Uspokajam więc już na wstępie: to naprawdę nie jest miłosna historia.
W świecie Środonia i Dziabasów - podobnie jak w rzeczywistości, w której żyją rosyjscy bohaterowie „Ładunku 200” – „nie ma Boga”. Jest za to partia, równie wszechmocna, także widząca i kontrolująca wszystko. Jej przedstawiciele, ważne szychy „z centrali” potrafią znaleźć haczyk na każdego niepokornego – w odpowiednim momencie wyciągną kompromitujące zdjęcie, znajdą dowody, przypomną stare grzeszki.
Kto się interesuje corocznym wyścigiem o złotego rycerza, ten zapewne pamięta, że w roku 2003 dominowało w nim „Chicago” z 12 nominacjami, które zakończyły się zgarnięciem sześciu statuetek, w tym za najlepszy film. O tym, czy słusznie, można by dyskutować. W moim prywatnym rankingu plasuje się w ścisłej czołówce ulubionych musicali i regularnie doń wracam […]
Czy wiecie, że niewiele brakowało, by w zeszłym roku świat obchodził czterdziestą rocznicę słynnego festiwalu w Wallkill, nie w Woodstock? Tam bowiem, o kilkadziesiąt mil od Bethel w stanie Nowy Jork, miały pierwotnie odbyć się trzy dni muzyki, pokoju i miłości, legendarne dziś wydarzenie, które stało się jednocześnie ukoronowaniem i symbolem hipisowskiej kontrkultury, żywym znakiem [...]
Nadeszła chwila ogłoszenia wyników plebiscytu Złote Rysie czyli nagród filmowych klubu Ofilmie za rok 2009. W zamkniętym głosowaniu wzięli udział członkowie klubu, nasi współpracownicy oraz zaproszeni goście – stali uczestnicy dyskusji na stronie oraz redaktorzy zaprzyjaźnionych serwisów. Głosowali: Cziczio, Emmelia, Tyler Durden, matt, Negrin, massif, Koleś i Stormbringer z Ofilmie, gościnni recenzenci Zahira, Leszczu i [...]
Styczeń, jak co roku, okazał się miesiącem wielu przetasowań oraz rozjaśnienia sytuacji poszczególnych filmów i aktorów w wyścigu po złotego rycerzyka. Stało się to między innymi za sprawą przyznania Złotych Globów i Critics Choice, a także nagród gildii reżyserskiej, producenckiej i aktorskiej. Dodatkowo ogłoszono nominacje do “brytyjskich Oscarów”, czyli BAFTA, jednak w ogólnym rozrachunku nagrody przyznawane przez Wyspiarzy okazują się być kiepskim prognostykiem.
Nie będę udawał, że wiem, o czym są „The Limits of Control”, jeśli w ogóle są o czymś. Powiedzmy sobie to szczerze na samym początku, żeby nie było nieporozumień. Jim Jarmusch po długiej przerwie idzie na całość w nieopowiadaniu, niedzianiu się, niemówieniu. I trudno jednoznacznie stwierdzić, na ile bombarduje widza megatoną pretensjonalności, a na ile robi go w konia. Ja uznałem, że nie warto dociekać.
Przed Wami nominacje do Złotych Rysi 2009 – nagród klubu filmowego Ofilmie za miniony rok. W tym roku zdecydowaliśmy się nieco zmienić formułę plebiscytu. W zamkniętym głosowaniu wzięli udział członkowie Ofilmie, nasi współpracownicy oraz zaproszeni goście – stali uczestnicy dyskusji na stronie oraz redaktorzy zaprzyjaźnionych serwisów. Głosowali: Cziczio, Emmelia, Tyler Durden, matt, Negrin, massif, Koleś [...]
